Adhyāya 210

वैशंपायन उवाच । सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च । सर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः ॥

vaiśaṁpāyana uvāca । so ’parānteṣu tīrthāni puṇyāny āyatanāni ca । sarvāṇy evānupūrvyeṇa jagāmāmitavikramaḥ ॥

समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि च । तानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान् ॥

samudre paścime yāni tīrthāny āyatanāni ca । tāni sarvāṇi gatvā sa prabhāsam upajagmivān ॥

प्रभासदेशं संप्राप्तं बीभत्सुमपराजितम् । तीर्थान्यनुचरन्तं च शुश्राव मधुसूदनः ॥

prabhāsadeśaṁ saṁprāptaṁ bībhatsum aparājitam । tīrthāny anucarantaṁ ca śuśrāva madhusūdanaḥ ॥

ततोऽभ्यगच्छत्कौन्तेयमज्ञातो नाम माधवः । ददृशाते तदान्योन्यं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ॥

tato ’bhyagacchat kaunteyam ajñāto nāma mādhavaḥ । dadr̥śāte tadānyonyaṁ prabhāse kr̥ṣṇapāṇḍavau ॥

तावन्योन्यं समाश्लिष्य पृष्ट्वा च कुशलं वने । आस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी ॥

tāv anyonyaṁ samāśliṣya pr̥ṣṭvā ca kuśalaṁ vane । āstāṁ priyasakhāyau tau naranārāyaṇāv r̥ṣī ॥

ततोऽर्जुनं वासुदेवस्तां चर्यां पर्यपृच्छत । किमर्थं पाण्डवेमानि तीर्थान्यनुचरस्युत ॥

tato ’rjunaṁ vāsudevas tāṁ caryāṁ paryapr̥cchata । kimarthaṁ pāṇḍavemāni tīrthāny anucarasy uta ॥

ततोऽर्जुनो यथावृत्तं सर्वमाख्यातवांस्तदा । श्रुत्वोवाच च वार्ष्णेय एवमेतदिति प्रभुः ॥

tato ’rjuno yathāvr̥ttaṁ sarvam ākhyātavāṁs tadā । śrutvovāca ca vārṣṇeya evam etad iti prabhuḥ ॥

तौ विहृत्य यथाकामं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ । महीधरं रैवतकं वासायैवाभिजग्मतुः ॥

tau vihr̥tya yathākāmaṁ prabhāse kr̥ṣṇapāṇḍavau । mahīdharaṁ raivatakaṁ vāsāyaivābhijagmatuḥ ॥

पूर्वमेव तु कृष्णस्य वचनात्तं महीधरम् । पुरुषाः समलंचक्रुरुपजह्रुश्च भोजनम् ॥

pūrvam eva tu kr̥ṣṇasya vacanāt taṁ mahīdharam । puruṣāḥ samalaṁcakrur upajahruś ca bhojanam ॥

प्रतिगृह्यार्जुनः सर्वमुपभुज्य च पाण्डवः । सहैव वासुदेवेन दृष्टवान्नटनर्तकान् ॥

pratigr̥hyārjunaḥ sarvam upabhujya ca pāṇḍavaḥ । sahaiva vāsudevena dr̥ṣṭavān naṭanartakān ॥

अभ्यनुज्ञाप्य तान्सर्वानर्चयित्वा च पाण्डवः । सत्कृतं शयनं दिव्यमभ्यगच्छन्महाद्युतिः ॥

abhyanujñāpya tān sarvān arcayitvā ca pāṇḍavaḥ । satkr̥taṁ śayanaṁ divyam abhyagacchan mahādyutiḥ ॥

तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत । आपगानां वनानां च कथयामास सात्वते ॥

tīrthānāṁ darśanaṁ caiva parvatānāṁ ca bhārata । āpagānāṁ vanānāṁ ca kathayām āsa sātvate ॥

स कथाः कथयन्नेव निद्रया जनमेजय । कौन्तेयोऽपहृतस्तस्मिञ्शयने स्वर्गसंमिते ॥

sa kathāḥ kathayann eva nidrayā janamejaya । kaunteyo ’pahr̥tas tasmiñ śayane svargasaṁmite ॥

मधुरेण स गीतेन वीणाशब्देन चानघ । प्रबोध्यमानो बुबुधे स्तुतिभिर्मङ्गलैस्तथा ॥

madhureṇa sa gītena vīṇāśabdena cānagha । prabodhyamāno bubudhe stutibhir maṅgalais tathā ॥

स कृत्वावश्यकार्याणि वार्ष्णेयेनाभिनन्दितः । रथेन काञ्चनाङ्गेन द्वारकामभिजग्मिवान् ॥

sa kr̥tvāvaśyakāryāṇi vārṣṇeyenābhinanditaḥ । rathena kāñcanāṅgena dvārakām abhijagmivān ॥

अलंकृता द्वारका तु बभूव जनमेजय । कुन्तीसुतस्य पूजार्थमपि निष्कुटकेष्वपि ॥

alaṁkr̥tā dvārakā tu babhūva janamejaya । kuntīsutasya pūjārtham api niṣkuṭakeṣv api ॥

दिदृक्षवश्च कौन्तेयं द्वारकावासिनो जनाः । नरेन्द्रमार्गमाजग्मुस्तूर्णं शतसहस्रशः ॥

didr̥kṣavaś ca kaunteyaṁ dvārakāvāsino janāḥ । narendramārgam ājagmus tūrṇaṁ śatasahasraśaḥ ॥

अवलोकेषु नारीणां सहस्राणि शतानि च । भोजवृष्ण्यन्धकानां च समवायो महानभूत् ॥

avalokeṣu nārīṇāṁ sahasrāṇi śatāni ca । bhojavr̥ṣṇyandhakānāṁ ca samavāyo mahān abhūt ॥

स तथा सत्कृतः सर्वैर्भोजवृष्ण्यन्धकात्मजैः । अभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वैश्च प्रतिनन्दितः ॥

sa tathā satkr̥taḥ sarvair bhojavr̥ṣṇyandhakātmajaiḥ । abhivādyābhivādyāṁś ca sarvaiś ca pratinanditaḥ ॥

कुमारैः सर्वशो वीरः सत्कारेणाभिवादितः । समानवयसः सर्वानाश्लिष्य स पुनः पुनः ॥

kumāraiḥ sarvaśo vīraḥ satkāreṇābhivāditaḥ । samānavayasaḥ sarvān āśliṣya sa punaḥ punaḥ ॥

कृष्णस्य भवने रम्ये रत्नभोज्यसमावृते । उवास सह कृष्णेन बहुलास्तत्र शर्वरीः ॥

kr̥ṣṇasya bhavane ramye ratnabhojyasamāvr̥te । uvāsa saha kr̥ṣṇena bahulās tatra śarvarīḥ ॥